Σάββατο, 23 Μαρτίου 2019

Πλησιάζοντας επέτειος...



(*)



25 του Μάρτη, αργία σήμερα, ξυπνάω με κέφια.
Ξουρίζομαι και τραγουδάω:
«Θα πάω στην ζούγκλα με τον Ταρζάν, θα την περνάω φίνα…»
Η αγαπούλα, αγουροξυπνημένη, ακόμα στο κρεβάτι, με κυττάζει με το ’να μάτι της το υπέροχο το μύγδαλο μέσ’ απ’ τα παπλώματα.
«Θα πάρω και το κορίτσι μου να τόχω συντροφιά μου».
Τ σ ί ο υ !


25 του Μάρτη.
Δεν θα πάμε στην παρέλαση, αγαπούλα, καλύτερα να πάμε μετανάστες – πού αλλού, στην ζούγκλα, φυσικά!
Έτσι όπως τα λέει και το τραγούδι.
Και τίθεται τώρα το ερώτημα:
Άραγε στην ζούγκλα θα μας κυττάνε περίεργα αυτοί οι τσίτσιδοι άγριοι που είμαστε ντυμένοι ευρωπαϊκά;
Ε, μάλλον, το δίχως άλλο.
Θα μας περιφρονούνε άραγε;
Θα μας περιθωριοποιήσουν;
Χμ!


ΜΗ ΝΤΥΝΕΣΑΙ, ΑΓΑΠΟΥΛΑ!
Το πιο πιθανόν εκεί στην ζούγκλα είναι να προσαρμοστούμε και να γυρνάμε τσίτσιδοι κι’ εμείς σαν τους άγριους·
άμεσα, κι’ αν όχι άμεσα, σε μια-δυο βδομάδες.
Μη ντύνεσαι, αγαπούλα, δεν χρειάζεται.



[ Περί παρελάσεων ]
Όσο για τις παρελάσεις:
Στην ζούγκλα δεν κάνουν παρελάσεις.
Δεν είναι υποκριτές οι άγριοι σαν τους δικούς μας, τους Ευρωπαίους –
δεν χρειάζεται να κάνουν παρελάσεις για να
παίρνουν μάτι κάτι μικρές μοντέλες τόσο άχαρες πάνω στα δωδεκάποντα
και να
κάνουν πως σοκάρονται με μια μουσουλμάνικη μαντήλα
Άσε
που οι άγριοι
δεν
έχουν
ούτε σημαία
ούτε σημαιοφόρους
ούτε αριστούχους, για να τους βάζουν παραστάτες
– ντιπ απολίτιστοι αυτοί οι άγριοι! –
ούτε καν
μήτε Άδωνη έχουν μηδέ Σφακιανάκη!

Είναι φτυχισμένοι οι άγριοι.
Κι’ η ζούγκλα, πλούσια και φιλόξενη.
Πιστεύω
– ελπίζω –
να προσαρμοστούμε γρήγορα, αγαπούλα,
διότι η Ευρώπη κατοικείται πλέον μόνον από πιστοποιημένους πανηλίθιους, δεν μας σηκώνει άλλο.
Μη ντύνεσαι!




Άσμα (πατριωτικόν εννοείται): Άνευ σημασίας, άνευ ουσίας, Μήτσος. 
Συν μπόνους τρακ: Ένα μαλακισμένο τραγουδάκι, του ιδίου.



Σημείωσις & βίντεο: Αυτό που λέγει το ανωτέρω πατριωτικόν άσμα, "για μένα; - για μένα; - κλπ." σατυρίζει, σαρκάζει μάλλον μια διαφήμιση του λαχειοφόρου ομολογιακού δανείου που κυκλοφόρησε επί χούντας, το '71. Μπορούμε να απολαύσουμε την εν λόγω διαφήμιση στο 21:18 προς 19 δευτερόλεπτο του κάτωθι βίντεο από τη σειρά Πανόραμα μιας Επταετίας.





 (*) Εικόνα: Μια ζουγραφιά του Πητ Κουτρουμπούση αποπίσω σε πακέτο τσιγάρων. Τιτλοφορείται αν δεν απατώμαι Το τέλος του καλοκαιριού ή τέλος του κόσμου, κάπως έτσι.
 (Για τους τύπους: από τα αρχεία του Μ. Νταλούκα...)





Ακολουθούν: μία ρεκλάμα εθνικού χαρακτήρος και φωτό με λεβέντικο εθνικό μας χορό υπό Πητ και Κέϊτ.






Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2019

«Κάπως αναρχικοί...»



Κι’ αμετανόητοι, φυσικά!
Όπως λέγει κι’ ο σοφός λαός για τους Φίλους του Ζωρζ – όλους εμάς δηλ. – αυτωνών πρώτα τους βγαίνει η ψυχή και μετά το χούϊ.
Σύντροφοι, προτείνω τους Φίλους του Ζωρζ ως τον νέο εθνικό μας ύμνο.





Ζωρζ Μουστακί
(μετάφραση: Θάνος Αθανασίου, φιλαράκι και Φίλος του Ζωρζ επίσης)



ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΖΩΡΖ

Οι φίλοι του Ζωρζ ήτανε κάπως αναρχικοί
έπιναν ό,τι βρίσκανε παίζοντας την κιθάρα
Όλοι τους ανήκανε στην ίδια οικογένεια
με τα κορίτσια ντροπαλοί, τα πείραζαν μ’ ευγένεια
Κάποιοι είδαν τον πόλεμο άλλοι γεννήθηκαν μετά
και όλοι ξαναβρεθήκανε στο Σεν-Ζερμέν-ντε-Πρε
Αν τύχαινε και δούλευαν ποτέ καμιά φορά
τη ζωή τους δε ρισκάρανε για τα πολλά λεφτά.

Οι φίλοι του Ζωρζ άφηναν τα μαλλιά τους μακριά
πράγμα που για την εποχή εκείνη ήταν αποκοτιά
Γνωρίζανε Βερλαίν, Ουγκώ, Φρανσουά Βιγιόν
προτού να τους κλειδώσουνε σε νότες τραγουδιών
Έβριζαν, βλαστημούσανε, προσβάλλαν τους αστούς
αλλά στου δρόμου τα κορίτσια προσφέρανε ανθούς
και τις βραδιές βγαίναν μαζί μες στους δημόσιους κήπους
κρυφτούλι παίζοντας συχνά με των μπάτσων τους ίσκιους.

Οι φίλοι του Ζωρζ ήταν εύκολα αναγνωρίσιμοι
δε θέλαν να ’ναι διάσημοι ήθελαν να ’ναι χρήσιμοι
δεν μπαίναν στο κοπάδι κάνοντας καμώματα
ζούσαν σαν αρλεκίνοι απαξίωναν τα αξιώματα
Κάποιοι μείναν παντοτινά, άλλοι εξαφανιστήκαν
και κάποιοι έλαβαν το Τάγμα Τιμής –χρωματιστήκαν
Μα οι πιο πολλοί απ’ αυτούς δεν το κουνήσαν ρούπι
τ’ άστρα περήφανοι μετρούν και τα ’χουνε για πλούτη.

Οι φίλοι του Ζωρζ δε γέρασαν πολύ, δεν έχουν μεγαλώσει
Καθώς τους βλέπεις θα ’λεγες πως έχουν ξανανιώσει
Τα μαλλιά λίγο μακρύνανε, η κιθάρα πάντα στο θρόνο
Και πάντα ο φίλος τους ο Ζωρζ, παρών, δίνει τον τόνο
Και όπως εκείνος ούτε κι αυτοί βαδίζουνε ποτέ στρατιωτικά
και ούτε ποτέ τους έμαθαν να ζουν κοπαδιαστά
Καμιά φορά ζητιανεύουνε στου Παρισιού τους δρόμους
μα με περίσσια αρχοντιά, μ’ ενός πρίγκιπα τους τρόπους.

Λέγοντας τα τραγούδια του αποκαλούμενου Μπρασένς…




Ηλεκτρόφωνο: Οι Φίλοι του Ζωρζ, Ζωρζ Μουστακί.




Φωτογραφίες: Κάποιοι Φίλοι του Ζωρζ, σε μια drop-out πρωτοχρονιά...

 

 





Σχετικό με το θέμα μας:


Τρίτη, 19 Μαρτίου 2019

Το μπλουζ του νεολαίου








YOUNG MAN’S BLUES


Τραβάμε ζόρια εμείς οι νέοι
την σήμερον ημέρα.
Παλιά, σα πέρναγε ένας νέος
γεροδεμένος κλπ.
όλοι κάνανε στη μπάντα να διαβεί.
Τώρα είναι το χρήμα που μετράει
κι’ είναι οι γέροι που έχουνε τα φράγκα,
εμείς οι νέοι τίποτα.

Κι’ έτσι γερνάμε εμείς οι νέοι
και γερνάμε νέοι κι’ άφραγκοι βεβαίως.

Οι δε γέροι, γέροι κιόλας απ’ τα νιάτα τους
αυτοί έχουν τα φράγκα και τί κάνουν; – μαλακίζονται.





Ηλεκτρόφωνο: Το τραγούδι το οποίο μεταφράσαμε, Mose Allison βεβαίως.






Εικόνες: Φράγκα μπορεί να μην έχομε, αλλά γουστάρουμε!
(διάφορα μπήτνικ γραφικά)



 





Κυριακή, 17 Μαρτίου 2019

ΑΝΟΙΞΗ







Είν’ η εποχή των ποιητών
των λουλουδιών
και των γαϊδάρων.

Είν’ η εποχή των αναταραχών
του Μάη του ’68
της Άνοιξης της Πράγας
(και της Κομμούνας, φυσικά).

Είν’ η εποχή των ωραίων καταστάσεων.

Ε ο υ ΐ !
έτσι λέει κάνουν τ’ αγριολούλουδα σαν ανθίζουν,
ο Χλέμπνικωφ το λέει.

Σε λίγες μέρες, πάνω-κάτω μαζί με την παγκόσμια ημέρα Ποίησης, θα μας αλλάξουν πάλι την ώρα, θα μας βάλουν να γυρνάμε πάλι μπρος-πίσω μια ώρα τα ρολόγια... Το γνωστό βαρετό αστικοδημοκρατικό τροπάρι. Αλλά εμείς, αδέλφια, εμείς όχι!
Εμείς είμαστε με τους ηρωϊκούς Κομμουνάρους,
που πυροβόλαγαν τα ρολόγια:
Κάτω ο μπουρζουάδικος χρόνος σας!
(Το δίχως άλλο το πιο σπουδαίο επεισόδιο επαναστατικής βίας όλων των εποχών!)
Εμείς θέμε:
Ρολόγια δίχως δείκτες! Ζωή δίχως θεούς και αφέντες!




 

ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΡΕΜΑΛΙΑ ΖΟΥΝ, ΑΥΤΟΙ ΜΑΣ ΟΔΗΓΟΥΝ!



 
Ο Reiser, ωραίος,
με έναν γάϊδαρο μαζί. Ωραίοι!





 








Η εικονογράφηση είναι του Jean-Marc Reiser. Δάσκαλος!
Το ποίημα τ αφιερώνουμε στη μνήμη του βεβαίως.




Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2019

Η ηλεκτρική Τσιγγάνα

  

ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ: ΕΙΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΛΥΠΗΣΗ!

Ένας ολόκληρος χρόνος πέρασε, το 2014, που συμπληρώθηκαν 100 χρόνια από τη γέννηση του Bohumil Hrabal (1914-1997) και κανένας δεν το πήρε χαμπάρι.
Ξαναδιαβάζοντάς τον έχω να πω το εξής βαρύγδουπο: Ο Χράμπαλ και ο Μπασιάκος είναι οι μόνοι αυθεντικοί τσιγγάνοι της γραφής που ξέρω!

Διαμαντής Καράβολας, 15/3/2015                










ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΤΣΙΓΓΑΝΑ


Στον Διαμαντή, αφιερωμένο                                      

Ένα κονιάκ, γιατρέ, διπλό να ’ρθω στα ίσια μου

Εδώ οι λούστροι μ’ ευλογάνε
Τ’ αφεντικό μου μου γυαλίζει τα παπούτσια
Όμως οι μπάτσοι είναι μπάτσοι δεν τους εμπιστεύομαι για ξούρισμα

Ένα κορίτσι κουβαλώ στους ώμους μου
Τσιγγάνα! Αληθινή τσιγγάνα απ’ αυτές που ενέπνευσαν
έναν Πούσκιν, έναν Ρισπέν, έναν Λόρκα
Μόνο που η δικιά μου φοράει τζην μπουφάν και μίνι
Ε, και;
Τρώει τυρόπιττα
Θέλει να χορέψει τραβάμε σ’ ένα τζαζ κλουμπ που ξέρει
εδώ κοντά στου διαβόλου τη μάνα
Δυο βδομαδιάτικα τα τρώμε μέσα σ’ ένα βράδυ
Το ξημέρωμα μας βρίσκει στου κόσμου την ταράτσα
Κάνοντας όνειρα μικροαστικά όπως όλοι οι ερωτευμένοι
Καπνίζοντας μισό-μισό το τελευταίο τσιγάρο
Και γελώντας

Ύστερα φεύγουμε ― εγώ για τη δουλειά
Κι’ η τσιγγάνα μου πετώντας προς άγνωστη κατεύθυνση…





Μούζικα-βίντεο: Οι Besh O droM, σούπερ τσιγγάνικο γκρουπάκι εξ Ουγγαρίας, που το όνομά τους παναπεί περπάτα, προχώρει, αυτολεξεί κάτσε στο δρόμο, περιφραστικώς αυτό που λέμε όποιος γυρίζει μυρίζει, όποιος κάθεται βρωμάει...




(*) Η φωτογραφία απάνω, στην αρχή, είναι από την σπονδυλωτή τσέχικη ταινία Μαργαρίτες (ή Μαργαριτάρια του Βυθού, 1965) βασισμένη σε διηγήματα του Μπόχουμιλ Χράμπαλ από την ομώνυμη συλλογή του, η οποία δεν έχει δυστυχώς κυκλοφορήσει στα ελληνικά.
Αν θέλω να είμαι δίκαιος, οι στίχοι της Ηλεκτρικής Τσιγγάνας είναι οι μισοί δικοί μου - οι άλλοι μισοί είναι του Χράμπαλ.


*

Μια υπέροχη φωτογραφία της Σοφίας, που βρήκε ο δαιμόνιος Διαμαντής Καράβολας σε κάποιο παλιό βιβλίο - δική του βεβαίως και η λεζάντα:


Σοφία Σταύρου, εκδότρια της "Τσιγγάνικης Φωνής" που κυκλοφορούσε στα θρυλικά 80s πέριξ των Εξαρχείων.
Δεν πρόλαβα να την γνωρίσω, την έμαθα από κάτι αναφορές εδώ του Μπασιάκ και από διάφορες διηγήσεις του Ζάχου Παπαζαχαρίου, συγγραφέα της "Πιάτσας", του "Διονύσιου εκ Φουρνά" κ.ά.
Βρήκα σε ένα βιβλίο [δεν υπάρχει στο διαδίκτυο] αυτή την ολόδροση φωτογραφία της, με τη παραδοσιακή φορεσιά της, 18 χρονών γυναικάρα, να «σκίζει το μετάξι», καθώς λέει και το γνωστό άσμα!
Φοβερή!

Υ.Γ. Ο Σκαρίμπας πρέσβευε ότι πολλοί γόνοι αριστοκρατικών οικογενειών, όπως ο Λόρδος Βύρων, που – κόντρα στο σόι τους – έβγαιναν μεγάλα αλάνια, έτρεχε μέσα τους γύφτικο αίμα. Στην πραγματικότητα ήταν μούλικα, που οι μοσχομούνες μανάδες τους τα είχαν κάνει με κάποιον περαστικό γύφτο.




Περισσότερο σχετικό σταφ 
για όποιον ενδιαφέρεται: στην ετικέττα μας Μαύρα μάτια




Τετάρτη, 13 Μαρτίου 2019

Φόρα παρτίδα κ.ά. ποιήματα



- Γκαγκάν / Σφαμένος -





ΦΟΡΑ ΠΑΡΤΙΔΑ

[ 6 διαδοχικά μηνύματα που μου έστειλε ο Νίκος ο Σφαμένος στο facebook 13/3/2017. Του ζητώ συγνώμη που βγάζω στη φόρα την ιδιωτική μας αλληλογραφία, μα είναι σχεδόν ποίημα για νόμπελ – το οποίο βεβαίως αρνούμεθα, να λείπει το βύσσινο ]


9:15 Μ.Μ.
10 χρόνια εκδόσεις φωτοτυπικόν
Φτωχική κάμαρα
Ούζο Σάμου
Και το ξεχασμένο ραδιόφωνο
Του Φινλανδού –
Σα να ’ναι κι ο Μπασιάκος εδώ.




ΚΑΛΗ ΦΑΣΗ ΝΑ ΖΕΙΣ ΕΣΤΩ ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ ΟΡΙΖΟΝΤΙΩΣ
(ΚΙ’ ΑΣ ΣΕ ΦΥΤΕΨΟΥΝ ΜΕΤΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΟΡΘΙΩΣ)


Τα γλέντια, οι τσάρκες, τα ξενύχτια
οι φίλοι
οι δουλειές με διάφορους φίλους πάντοτε,
αυτά μ’ αρέσουν εμένανε τέτοιος τύπος είμαι.
Κι’ οι γυναίκες βεβαίως εννοείται
δεν λέει χωρίς γυναίκες.
Μα πότε-πότε με πιάνει και δεν έχω όρεξη για τέτοια
Ένα δωμάτιο φτηνού ξενοδοχείου μου αρκεί
– αυτό λαχταρώ, τίποτ’ άλλο! –
και τα ποιήματα του Εγγονόπουλου π.χ. ή του Σαχτούρη.


Το εν λόγω μάλιστα ξενοδοχείο να είναι ας πούμε στη Λαμία
– ωραία ιδέα αυτή, μά το ναι! –
Κι’ ας μην ξέρω ούτε και με νοιάζει για πού το ’χω βάλει μέσω Λαμίας.






Η φωτό απάνω είναι λεπτομέρεια από το εξώφυλλο ενούς βιβλίου που πολύ στιγμάτισε την νεότητά μας, μας επηρέασε και δεν το κρύβουμε άλλωστε, ποτέ δεν το κρύψαμε.






Υποσημείωση: Οι εκδόσεις Φωτοτυπικόν που λέει ο Νίκος είναι βεβαίως οι περίφημες εκδόσεις από τις οποίες κυκλοφορούν τα ποίηματά του σε αυτοσχέδια φωτοτυπημένα φυλλάδια εκτός εμπορίου κλπ. κλπ.