Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Τζιμπιέμ!

 Στην Αμαλία την Ρούβαλη, αφιερωμένο

Είναι της Λένας άραγε, είναι του Γιώργου; Τί παναπεί τίνος είναι; Τί σημασία έχει τίνος είναι; Μπορώ να φανταστώ το σκηνικό, την συνθήκη υπό την οποία γράφτηκε το περίφημο «Εμείς οι λίγοι». Σε καμμιά περίπτωση το μυαλό μου δεν πάει στο κακό, το πονηρό, σε δολιότητες κλπ. Παπάδες έγραφε ούτως ή άλλως ο Μακρής, κι’ απ’ την άλλη, ούτε που νοιάστηκε ποτές του να κάνει καμμιά καριέρα στα γράμματα. Κάτι δε φιλολογικές περισπούδαστες αναλύσεις περί του ύφους του εν λόγω ποιήματος ομολογώ πως τις διαβάζω με ενδιαφέρον μεν αλλά εντάξει, σκοτίστηκα κιόλας.

Μιλάμε για κομματάρα!

Είμαι βέβαιος ότι η κοπελιά είχε κέφια κείνο το βραδάκι, κελάηδαγε. Πήρε κι’ ο Γιώργος το μαντολίνο, το στυλό πώς το λένε, και την σιγοντάριζε.

That’s all!

Χειρ Γεωργίου Μακρή

Πνεύμα Λένα.

Τί μας τσαμπουνάνε τώρα οι αναλυτές…

Κι’ εμένα μου έχει συμβεί αυτό, πολλάκις, και με την Μαριάνθη και μ’ ένα σωρό ακόμη άλλους φίλους. – Κάπως σαν μπάντα να πούμε.

Εμείς οι λίγοι κι’ εμείς!

Στο δρόμο που χάραξε ο Τζι Μπι Εμ!

Ουφ.

Κάτι "Λίγοι"...
Παριζιάνοι μπήτνικς, οπού τα ξύνουν, διαβάζουν και σοροπιάζουν στις όχθες του Σηκουάνα.
Φωτογραφία του Σίμου Τσαπνίδη, 1965. (Αρχείο: Μ. Νταλούκα)

 

Κάτι άλλοι "Λίγοι"...

Εμείς: μια drop-out Πρωτοχρονιά στο Φάληρο, 2018.

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΛΙΓΟΙ

Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης

με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια.

Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι.

Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου.

Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει.

Εμείς ερωτευτήκαμε την ουσία του είναι μας

και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε.

Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές.

Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’ αυτόν τον κόσμο.

Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο.

Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων.

Είμαστε οι προάγγελοι του χάους.

Χειρ Γεωργίου Μακρή

Πνεύμα Λένα

Η Ιωάννα Χατζηνικολή (αριστερά) με την Λένα Τσούχλου, στα 1946, στο καφενείο,
ταβλάκι, τσιγαράκι κλπ. Ωραίες, τσίφτισσες.
(αρχείο: Μ. Νταλούκα)

Μια μαρτυρία του γυιού της Λένας, από ένα σχόλιο στο Ποιείν:

ΣΤΕΦΑΝΟΣ

ΜΑΪΟΣ 11, 2014 AT 8:03 ΜΜ

To “Εμείς οι λίγοι” είναι της Λένας της Τσούχλου.

Είμαι ο γιος της Λένας και θυμάμαι όταν κυκλοφόρησε το βιβλίο ,είχε έρθει ο Άγγελος ο Καράκαλος και το συζητούσαν.

«Ο Γιώργος θα κάθεται πάνω σε ένα συννεφάκι και θα έχει ξεκαρδιστεί στα γέλια» έλεγε η Λένα.

Ο Άγγελος πήγαινε να σκάσει επειδή είχαν γραφτεί κριτικές για το βιβλίο πάνω σε αυτό το ποίημα.
Αλλά μικρό το κακό σημασία είχε ότι σώθηκε ένα κομμάτι από το έργο του Μακρή.

Τον Μακρή δεν τον γνώρισα, όταν πέθανε ήμουν τριών ετών, αλλά θυμάμαι την Λένα πολλές φορές να μιλάει για τον Μακρή με θαυμασμό και αγάπη.

Έχουν περάσει 20 χρόνια από τον θάνατό της αλλά ακόμα θυμάμαι ιστορίες για τον Γιώργο και τις παρέες τους. Ιστορίες που είχα ακούσει ξανά και ξανά.

Θυμάμαι που έλεγε η Λένα :
«Μια μέρα μου είπε
– ‘Δεν βγαίνει η πασιέντζα Λένα’
Λίγο καιρό αργότερα αυτοκτόνησε. »

Βίντεο: Δυο κομμάτια των Cream, στην Κοπεγχάγη. 

(Ο Στάθης το βρήκε στο YT και το δημοσίευσε στη σελίδα των φίλων της Όμπρε στο facebook και καλά έπραξε. Δυο σπουδαία κλιπάκια: το πρώτο είναι καλύτερο, το δεύτερο ακόμα καλύτερο!)

 

Φωτογραφίες: Ο Γιώργος, με το χαλασμένο στομάχι αλλά καλή καρδιά (αρ.) και ο Γιώργος με τον Αλέξη Ακριθάκη 

τον επονομαζόμενο Τσίκι-Τσίκι.

Πρωτοδημοσιεύτηκε στην bibliotheque, εδώ!

Πράγματι!

Ξέρω – ξέρουμε όλοι δηλ., κι’ εγώ και οι σύντροφοί μου – ότι πολλοί εκ των αναγνωστών μας πιστεύουν πως την έχουμε μεγάλη την φαντασία. Όχι κύριοι, καμμιά φαντασία δεν έχουμε μεγάλη, μικρή την έχουμε, ιδίως όταν κάνει κρύο, κι’ απλώς καταγράφουμε πιστά και με ζήλο την ποιητική μας πραγματικότητα, πραγματικότητα πάντως.

Αυτό ήθελα να πω.

Γκαγκάν στα μουγραθέσικα, άλλωστε, ως γνωστόν παναπεί αυτό ακριβώς!

ΥΓ. - Επ’ ευκαιρία, κ. Υπουργέ των Οικονομικών, σ’ είχα ξαναρωτήσει μα… Μη σου βρίσκεται κάνα εικοσάρικο; Υπάρχει ανάγκη. Αύριο στα γυρνάω.

( Αν τα δεις σφύρα μου δηλ., ξέρεις υποθέτω να σφυρίζεις, έτσι; )

Οι φωτογραφίες: Δεν ξέρω, δεν θυμάμαι πούθε είναι να σας δώσω πληροφορίες ώστε να ενημερωθείτε. Η κάτω-κάτω είναι από ένα σπήλαιο προϊστορικό στο Μαρόκο.. Το πιο πάνω, που κάποιος πηδάει την Βασίλισσα της Αιγύπτου, είναι αιγυπτιακό γκράφιτι αρχαίο.

Για το πάνω-πάνω, δεν ξέρω καθόλου να σας πω.

Μιζούκα: Sun Ra, Moon Dance, 

ό,τι πρέπει για την ώρα, μέρα, μήνα, έτος, δεκαετία, αιώνα κλπ.

ΜΠΑΝΑΝΕΣ

Μ’ αρέσει να βλέπω στα ντοκυμανταίρ τους γορίλλες ν’ αγκαλιάζονται και να κυττάζουνται τρυφερά.

Τί ωραίοι που ’ναι οι καργιόληδες οι γορίλλες!

Όποτε αγκαλιάζω το κορίτσι, συνήθως στην κουζίνα, απάνω από την κατσαρόλα με τον τραχανά, νοιώθω πως είμαστε κι’ εμείς δυο τέτοιοι τρυφεροί γορίλλες. Πολύ καργιόληδες, μά τη Παναγία! Πολύ μεγαλειώδες αυτό το συναίσθημα, δεν μπορώ να το περιγράψω με λόγια.

Την ξεψειρίζω στοργικά και αφίνομαι παρομοίως στα στοργικά της ξεψειρίσματα. Οι ψείρες – εμείς, να ξέρετε, άλλην έγνοια δεν έχομε απ’ τις ψείρες.

Τραγούδι: Ούγκα-Μπούγκα, Πουλικάκος - Σπυρόπουλος.
("Ο κύριος Μήτσος Γορίλλας", ακούγεται να λέει η Θέκλα στο τέλος...)

Στέγη Bibliothèque

 Θέλει αρετήν και τόλμην, λέγει ο Κάλβος. Θέλει και τρέλλα, συμπληρώνει ο αείμνηστος Γρηγόρης Γρηγοριάδης ο Γριγρί...

Μέσα από το ποτήρι της Μυρτώς

Οφείλω να σημειώσω πως χαίρω ιδιαιτέρως διότι συνέβαλα κι’ εγώ με τον τρόπο μου στο στήσιμο αυτού του «τρελλού εγχειρήματος». Παραθέτω ένα ποίημα-ρεκλάμα που γράψαμε από κοινού με τον Βάσο τότε π’ άνοιγε την "Στέγη":

ΣΤΕΓΗ BIBLIOTHEQUE

Είμαστε ό,τι διαβάζουμε.

Διαβάζουμε για να γίνουμε ό,τι ονειρευόμαστε.

Είμαστε ό,τι ονειρευόμαστε.

Διαβάζουμε για να γίνουμε αυτό που είμαστε.

Είμαστε τρελλοί!

κι’ οι τρελλοί ως γνωστόν δεν ονειρεύονται.

Δεν ονειρευόμαστε τίποτα, είμαστε τ’ όνειρο.

Εμπρός της γης οι ονειροπαρμένοι!

Στην παράγκα των νέων υπαρξιστών

Στην νέα παράγκα των υπαρξιστών

Στην υπαρξιστική παράγκα των νέων

Στην παράγκα νιότη της ύπαρξης!

Ένα απειλητικό σημείωμα που άφισαν έξω από την Στέγη μαζί με διάφορα αποκαΐδια παρακρατικοί τραμπούκοι του λεγόμενου Εξευγενισμού των πόλεων και της υπόθεσης "Να τελειώνουμε με τα Εξάρχεια".

(Διάβασε αν θες, εδώ: Άγνωστοι απειλούν πως θα κάψουν την στέγη Bibliotheque στα Εξάρχεια)

 

 

Μερικά στιγμιότυπα από τα εγκαίνια της Στέγης, Δεκέμβρης '16

Άρτι σκάσας απ' τ' αυγό μου

- μερικά νεανικά χειρόγραφα και μια συνάντηση με τον Θωμά Γκόρπα -

ΠΟΙΗΜΑ ΠΟΠ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Η ΩΡΑ

( Ποίημα be-bop-a-lula / περιμένοντας την Μαιρούλα )

Φάε την μπανάνα σου μωρό μου

δώσ’ μου ένα μήλο

φάε την μπανάνα σου

ξύσε τη μύτη σου μωρό μου

Κλείσ’ το παράθυρο μωρό μου

                                έχει ψύχρα

κλείσ’ το παράθυρο

κλείσε το τζάμι κι’ έλα στη φωτιά

Θα φτιάξω τσάϊ, έξω χιονίζει

                                έξω χιονίζει

Θα φτιάξω τσάϊ

κλείσ’ το παράθυρο μωρό μου

Θα στρώσω το ντιβάνι μωρό μου

                                να κοιμηθείς

νυσταγμένο μου πουλάκι

να κοιμηθείς πιωμένο μου σπουργιτάκι

Έλα στην αγκαλιά μου μωρό μου

                                έξω χιονίζει

τη κουκουνάρα ανάβω

έλα στην αγκαλιά μου μωρό μου

Βάζω στο πικάπ μωρό μου

                                τ’ αγαπημένο σου τραγούδι

βάζω στο πικάπ

έλα στην αγκαλιά μου μωρό μου

Φίλα μου τα παιδιά μωρό μου

                                την μανούλα

την Αντωνία, τον Αντώνη

φίλα μου τα παιδιά μωρό μου

Διαβάζω τώρα το ποίημα αυτό ανάποδα

αρχίζοντας απ’ το τέλος

σκίσε το εισιτήριό σου μωρό μου.

 

 

Διάφορα νεανικά μου δακτυλόγραφα (1980-82)

- κλικ στις φωτό, αν θέτε μπορείτε και να τα διαβάσετε -

*

Γκόρπας

Δεν τον ξέρεις; Πάνε μάθε τον!

(κάπως έτσι - Μάριος Χάκκας)

Την έχω θαρρώ ξαναπεί αυτή την ιστορία, αλλά μ’ αρέσει να την αφηγιέμαι. Συχνά άλλωστε σε διάφορες συζητήσεις μας αναφέρεται το όνομα του Θωμά Γκόρπα. Κι’ ειρήσθω εν παρόδω, σε μια κριτική για τα Μαύρα Μάτια μου, την ποιητική συλλογή του ’06, ο Κώστας Κρεμμύδας με σκιτσάρει έτσι: κάτι ανάμεσα Θωμά Γκόρπα και τον δικό μας τον Αλέξανδρο Αραμπατζή.

(Να θυμηθώ να μεταφέρω σε τούτ’ το μπλογκ την κριτική του Κρεμμύδα από το περ. Μανδραγόρα).

Λοιπόν, τον Γκόρπα εγώ μια φορά τον συνάντησα όλη κι’ όλη στη ζωή μου, σε μια έκθεση βιβλίου στην Κηφισιά το ’80 τόσο. Δεν κατάλαβα ποιος ήταν. Μου το είπε μετά ο μακαρίτης ο φίλος μου ο Μπόλοξ, που μαζί είχαμε πάει στην έκθεση κι’ ελαφρώς μαστουρωμένοι. Πιάσαμε κουβεντούλα πολύ ποιητική, δεν θυμάμαι τί είπαμε, μόνο πως είχα εντυπωσιαστεί. Του έδειξα κάποια ποιήματά μου, που τα κουβάλαγα συνέχεια μαζί στο ταγάρι μου, γυρνάγαμε με ταγάρια τότε. Τους έριξε μια ματιά, χαμογέλασε, το θυμάμαι το χαμόγελό του. Μου είπε, πάρε αυτό να διαβάσεις προτείνοντάς μου τους Τεχνητούς Παραδείσους.

Του λέω, δεν έχουμε λεφτά.

Μου λέει, δεν πειράζει πάρ’ το.

Κάτι λίγα ψιλά είχα, του τα ’δωσα.

Επιστρέψαμε από την Κηφισιά στα Εξάρχεια με τα πόδια. Καθ’ οδόν μου είπε κι’ ο Μπόλοξ ποιος ήταν αυτός ο μυστήριος· δεν με πίστευε πως δεν τον αναγνώρισα.

(Αν και γειτόνοι στα Εξάρχεια εκείνη την εποχή δεν έτυχε άλλοτε να διασταυρωθούν οι δρόμοι μας. Κρίμα. Ή και καλύτερα ίσως…)

Σημειωτέον: Τους ωραίους τότε τους λέγαμε μυστήριους! Ωραίους λέγαμε τους τρελλούς… Ωραίος ήταν ο Μπόλοξ, ο Γκόρπας ήταν μυστήριος…

Μουσικούλα: Be-Bop-A-Lula, απ' τα Blousons Noirs.
(Μπορεί να βαράν στου Καραγκιόζη το γάμο αλλά το λέει η καρδιά τους!)

Ένα ακόμα νεανικό, εδώ:

 Ένα φουτσαφοπληκτικό γραπτό του νεαρού Μπασιάκ

Όνειρα

«Πέρασαν πολλά όμορφα παιδιά…»

                                                                (Χ.Ζ.)

(φωτογραφία: Γιώργος Νικολαΐδης)

Όνειρο της 30/1/2019. – Ήμαστε στην Πλατεία, την παλιά Πλατεία, ο Νικόλας ο Άσιμος, ο Χρήστος Ζυγομαλάς κι’ εγώ. Ξεκαρδισμένοι στα γέλια. Γιατί γελάτε; Πείτε μας να γελάσουμε κι’ εμείς. Νά, ο Νικόλας πέθανε την ημέρα των γενεθλίων του Χρήστου κι’ ο Χρήστος την ημέρα των γενεθλίων του Θόδωρα.

Και δώσ’ του γέλια ξανά μανά.
Κατάλαβα. Μου το επιβεβαίωσε μόλις ξύπνησα η Νανοπούλου η Ελένη.

 *

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΘΟΔΩΡΟΙ

Όνειρο της 18/10/2018. – Ήμασταν διάφοροι, καλή ώρα σα προχθές που είχαμε μαζευτεί στο Μύλο, για μια βραδυά προς τιμήν του Νότη Γέροντα, ή σαν άλλες συνάξεις μας... Ένα πάρτυ ας το πούμε έτσι, ένα πάρτυ Απάτσι. Τα παιδιά χορεύαν διάφορα, χορεύαν Σαββόπουλο, τη Θεία Μάνου κ.ά.

Εγώ στη κουζίνα με τον Θόδωρο Πισιμίση, παλιά μορφή των Εξαρχείων· στ’ όνειρό μου για κάποιο λόγο τον έχω για πεθαμένο αλλ’ ως γνωστόν στα όνειρα αυτό δεν είναι κάτι παράξενο, ζωντανοί και πεθαμένοι αντάμα δηλ. Λοιπόν, κάτι μαγειρεύαμε οι δυο μας.

Τί καλό μαγειρεύετε;

Στην κουζίνα εμφανίζεται μια άλλη παλιά μορφή των Εξαρχείων, ο Θόδωρος, δεν θυμάμαι το επίθετο, ένας κοντός κοκκινομάλλης δικηγόρος από το Αγρίνιο θαρρώ, που κούτσαινε κι’ αυτός όπως κι’ ο Πισιμίσης.

Μακαρίτης κι’ αυτός.

Κι’ εγώ επίσης κουτσαίνω πότε-πότε σαν τους δυο συνονόματους, αλλά μάλλον έτσι, για γούστο πιο πολύ.

Για την αναρχία στο πηγαίνειν!

Λοιπόν, τί καλό μαγειρεύουμε; Μπόμπες, πώς το λέει ο Καρούζος, δυναμίτη, εκρήξεις που σκορπάν το χειρότερο θάνατο στα βολέματά σας!

Ωραία! κάνει ο Θόδωρος ο δικηγόρος, να προμηθευτούμε και μερικούς μαρκαδόρους μας λέει.

Ο Πισιμίσης κι’ εγώ γυρνάμε και τον κυττάμε.

Τί να τους κάνουμε τους μαρκαδόρους ρε Θόδωρε; Πώς, χρειάζονται! λέει εκείνος για να γεμίσουμε συνθήματα τους δρόμους, δεν αρκούν οι μπόμπες.

Και μας προτείνει στίχους του Νότη Γέροντα: Οι ουρανοί είναι γεμάτοι καρχαρίες! κλπ. κλπ.

Ευχαριστίες: Ευχαριστώ τον Αντώνη Παπαδόπουλο, ο οποίος μας θύμισε το όνομα του κουτσού δικηγόρου – πρόκειται φυσικά για τον Θόδωρο Σταυρόπουλο. Ευχαριστώ επίσης τον Κυριάκο Βασιλειάδη, ο οποίος μας διαβεβαίωσε πως ο Πισιμίσης χαίρει άκρας υγείας και μάλιστα παραμένει ενεργός και μαχητικός στις επάλξεις της αναρχίας.

Τραγούδι: Πέρασαν πολλά..., Χρήστος Ζυγομαλάς.

(Το ανέβασε σήμερα στο YouTube ο Νταλούκας)

Ένα ακόμα σημείωμα, δημοσιευμένο στο

Animus Necandi, εδώ: Κατευόδιο για τον σ. Χρήστο

Φωτογραφίες: Γιώργος Νικολαΐδης, Εξάρχεια 1985.