Η ηλεκτρική Τσιγγάνα

  

ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ: ΕΙΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΛΥΠΗΣΗ!

Ένας ολόκληρος χρόνος πέρασε, το 2014, που συμπληρώθηκαν 100 χρόνια από τη γέννηση του Bohumil Hrabal (1914-1997) και κανένας δεν το πήρε χαμπάρι.

Ξαναδιαβάζοντάς τον έχω να πω το εξής βαρύγδουπο: Ο Χράμπαλ και ο Μπασιάκος είναι οι μόνοι αυθεντικοί τσιγγάνοι της γραφής που ξέρω!

Διαμαντής Καράβολας, 15/3/2015                

ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΤΣΙΓΓΑΝΑ

Στον Διαμαντή, αφιερωμένο                                      

Ένα κονιάκ, γιατρέ, διπλό να ’ρθω στα ίσια μου

Εδώ οι λούστροι μ’ ευλογάνε

Τ’ αφεντικό μου μου γυαλίζει τα παπούτσια

Όμως οι μπάτσοι είναι μπάτσοι δεν τους εμπιστεύομαι για ξούρισμα

Ένα κορίτσι κουβαλώ στους ώμους μου

Τσιγγάνα! Αληθινή τσιγγάνα απ’ αυτές που ενέπνευσαν

έναν Πούσκιν, έναν Ρισπέν, έναν Λόρκα

Μόνο που η δικιά μου φοράει τζην μπουφάν και μίνι

Ε, και;

Τρώει τυρόπιττα

Θέλει να χορέψει τραβάμε σ’ ένα τζαζ κλουμπ που ξέρει

εδώ κοντά στου διαβόλου τη μάνα

Δυο βδομαδιάτικα τα τρώμε μέσα σ’ ένα βράδυ

Το ξημέρωμα μας βρίσκει στου κόσμου την ταράτσα

Κάνοντας όνειρα μικροαστικά όπως όλοι οι ερωτευμένοι

Καπνίζοντας μισό-μισό το τελευταίο τσιγάρο

Και γελώντας

Ύστερα φεύγουμε ― εγώ για τη δουλειά

Κι’ η τσιγγάνα μου πετώντας προς άγνωστη κατεύθυνση…

Μούζικα-βίντεο: Οι Besh O droM, σούπερ τσιγγάνικο γκρουπάκι εξ Ουγγαρίας, που το όνομά τους παναπεί περπάτα, προχώρει, αυτολεξεί κάτσε στο δρόμο, περιφραστικώς αυτό που λέμε όποιος γυρίζει μυρίζει, όποιος κάθεται βρωμάει...

(*) Η φωτογραφία απάνω, στην αρχή, είναι από την σπονδυλωτή τσέχικη ταινία Μαργαρίτες (ή Μαργαριτάρια του Βυθού, 1965) βασισμένη σε διηγήματα του Μπόχουμιλ Χράμπαλ από την ομώνυμη συλλογή του, η οποία δεν έχει δυστυχώς κυκλοφορήσει στα ελληνικά.
Αν θέλω να είμαι δίκαιος, οι στίχοι της Ηλεκτρικής Τσιγγάνας είναι οι μισοί δικοί μου - οι άλλοι μισοί είναι του Χράμπαλ.

*

Μια υπέροχη φωτογραφία της Σοφίας, που βρήκε ο δαιμόνιος Διαμαντής Καράβολας σε κάποιο παλιό βιβλίο - δική του βεβαίως και η λεζάντα:

Σοφία Σταύρου, εκδότρια της "Τσιγγάνικης Φωνής" που κυκλοφορούσε στα θρυλικά 80s πέριξ των Εξαρχείων.

Δεν πρόλαβα να την γνωρίσω, την έμαθα από κάτι αναφορές εδώ του Μπασιάκ και από διάφορες διηγήσεις του Ζάχου Παπαζαχαρίου, συγγραφέα της "Πιάτσας", του "Διονύσιου εκ Φουρνά" κ.ά.

Βρήκα σε ένα βιβλίο [δεν υπάρχει στο διαδίκτυο] αυτή την ολόδροση φωτογραφία της, με τη παραδοσιακή φορεσιά της, 18 χρονών γυναικάρα, να «σκίζει το μετάξι», καθώς λέει και το γνωστό άσμα!

Φοβερή!

Υ.Γ. Ο Σκαρίμπας πρέσβευε ότι πολλοί γόνοι αριστοκρατικών οικογενειών, όπως ο Λόρδος Βύρων, που – κόντρα στο σόι τους – έβγαιναν μεγάλα αλάνια, έτρεχε μέσα τους γύφτικο αίμα. Στην πραγματικότητα ήταν μούλικα, που οι μοσχομούνες μανάδες τους τα είχαν κάνει με κάποιον περαστικό γύφτο.

Περισσότερο σχετικό σταφ 

για όποιον ενδιαφέρεται: στην ετικέττα μας Μαύρα μάτια

Φόρα παρτίδα κ.ά. ποιήματα

- Γκαγκάν / Σφαμένος -

ΦΟΡΑ ΠΑΡΤΙΔΑ

[ 6 διαδοχικά μηνύματα που μου έστειλε ο Νίκος ο Σφαμένος στο facebook 13/3/2017. Του ζητώ συγνώμη που βγάζω στη φόρα την ιδιωτική μας αλληλογραφία, μα είναι σχεδόν ποίημα για νόμπελ – το οποίο βεβαίως αρνούμεθα, να λείπει το βύσσινο ]

9:15 Μ.Μ.

10 χρόνια εκδόσεις φωτοτυπικόν

Φτωχική κάμαρα

Ούζο Σάμου

Και το ξεχασμένο ραδιόφωνο

Του Φινλανδού –

Σα να ’ναι κι ο Μπασιάκος εδώ.

ΚΑΛΗ ΦΑΣΗ ΝΑ ΖΕΙΣ ΕΣΤΩ ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ ΟΡΙΖΟΝΤΙΩΣ

(ΚΙ’ ΑΣ ΣΕ ΦΥΤΕΨΟΥΝ ΜΕΤΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΟΡΘΙΩΣ)

Τα γλέντια, οι τσάρκες, τα ξενύχτια

οι φίλοι

οι δουλειές με διάφορους φίλους πάντοτε,

αυτά μ’ αρέσουν εμένανε τέτοιος τύπος είμαι.

Κι’ οι γυναίκες βεβαίως εννοείται

δεν λέει χωρίς γυναίκες.

Μα πότε-πότε με πιάνει και δεν έχω όρεξη για τέτοια

Ένα δωμάτιο φτηνού ξενοδοχείου μου αρκεί

– αυτό λαχταρώ, τίποτ’ άλλο! –

και τα ποιήματα του Εγγονόπουλου π.χ. ή του Σαχτούρη.

Το εν λόγω μάλιστα ξενοδοχείο να είναι ας πούμε στη Λαμία

– ωραία ιδέα αυτή, μά το ναι! –

Κι’ ας μην ξέρω ούτε και με νοιάζει για πού το ’χω βάλει μέσω Λαμίας.

Η φωτό απάνω είναι λεπτομέρεια από το εξώφυλλο ενούς βιβλίου που πολύ στιγμάτισε την νεότητά μας, μας επηρέασε και δεν το κρύβουμε άλλωστε, ποτέ δεν το κρύψαμε.

Υποσημείωση: Οι εκδόσεις Φωτοτυπικόν που λέει ο Νίκος είναι βεβαίως οι περίφημες εκδόσεις από τις οποίες κυκλοφορούν τα ποίηματά του σε αυτοσχέδια φωτοτυπημένα φυλλάδια εκτός εμπορίου κλπ. κλπ.

Σχετικά με το περιβόητο γκράφιτι στο Πολυτεχνείο

- Μια γκαγκάν ανακοίνωση της 10 Μαρτίου 2015 -

Εν συντομία: εγώ θα προτιμούσα το Πολυτεχνείο και όλα τα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας «κόκκινα», υπό κατάληψη διαρκείας. Θυελλώδεις συνελεύσεις και πάρτυ και ανοιχτά μαθήματα από δασκάλους της ανησυχίας και της αμφισβήτησης, καλεσμένους από την ίδια τη νεολαία, κι’ όχι αποκλειστικά απάνω στο αντικείμενο μιας κρετινώδους ειδίκευσης.

Με απ’ όλα κι’ όλους μέσα, εξόν την αστυνομία!

Και  φ υ σ ι κ ά,  τα θαυμαστά κλασσικά κτίρια «περιποιημένα» όπως πρέπει, με ευφάνταστα πόστερ και γκράφιτι και παντιέρες...

Για το γκράφιτι της Στουρναροπατησίων, αν επιμένετε, λέω μόνο ότι με ενοχλεί ο γιγαντισμός που δεν αφήνει ελεύθερο χώρο για ωραίο διάλογο κλπ. κλπ.

Πίσω από κάθε γιγαντισμό βρίσκεται ένας μικρός εξουσιαστής. Έτσι λέω εγώ.

Τα γκράφιτι ή θα είναι αντιεξουσιαστικά ή δεν έχουν λόγο ύπαρξης.

Κατά τ’ άλλα :

Άνοιξη!

Στις 21 Μαρτίου γιορτάζουμε την ποίηση.

Στις 22 του Μάρτη, ιστορική μέρα, ας βάζουμε σιγά-σιγά μπροστά το Μάη της νέας εποχής.

Δύο άλλες γνώμες, με τις οποίες συμφωνώ αλλά διαφωνώ εμμένοντας στην δική μου γνώμη:

Μάνος Στεφανίδης, από το προσωπικό του μπλογκ: Να γνωρίσουμε τα κτίσματα, να αγαπήσουμε τους ανθρώπους

Χρήστος Ξανθάκης, στο Provocateur, εδώ: Το γκραφίτι της οργής

Ντόλτσε βίτα

[ Διάβαζα πρόσφατα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κάτι που γράφαν περί κατάργησης του πεντακοσάρικου. Ευρωκαλύτερα λέγαν οι γύφτοι στο παζάρι τα ευρώ, θυμίζοντάς μας την περίφημη διαφήμιση «Με το ευρώ, καλύτερα!» τότε που ήταν να μπούμε στο ευρώ. Η συζήτηση τελικά δεν είναι τωρινή, υπάρχει αυτή η σκέψη 2-3 χρόνια τουλάχιστον, απ’ ό,τι είδα ψάξαντας στο διαδίκτυο. Δεν μπαίνω σε λεπτομέρειες, άλλωστε δεν μας αφορά ποσώς το θέμα…

Βρήκα σήμερα κάτι ημερολόγια του 2012-13, πολύ ενδιαφέροντα. Αντιγράφω μερικές αράδες: ]

Σημαδιακή μέρα. – Χτες είδα, έπιασα στα χέρια μου πρώτη φορά χαρτονόμισμα των 500 ευρώ. Επίσης βρήκα στο δρόμο μια δεκάρα τρύπια το Βασιλείου της Ψωροκώσταινας. Αυθεντική δεκάρα! Είμαι συγκινημένος…

Ερώτημα: Πώς διάβολο ξοδεύονται 500 ευρώ.

Απάντηση:

Έλα ντε; Δεν ξοδεύονται!

Το πεντακοσάρι είναι ένα κωλόχαρτο, για συναλλαγές σε επίπεδο τραπεζών και τα τοιαύτα. Τα 500 ευρώ πες πως δεν υπάρχουν. Ωραίο χαρτονόμισμα, το θαύμασα, δεν λέω, ας πούμε κι’ ότι συγκινήθηκα – αλλά όχι έτσι όπως θα με συγκινούσε επί παραδείγματι ένα έργο του Πικάσσο.

Ενώ η δεκάρα…

Μεγάλο πράμα μια δεκάρα!

Παίρνεις το κορίτσι και βουρ, σε μια ακρογιαλιά, αγκαλιά, κυττάτε το ηλιοβασίλεμα, σκέτη μαγεία και γουργουρίζουνε τ’ άντερά σας μαζί σκοπούς της αγάπης και της λόρδας που σας κόβει.

Με μια δεκάρα, κάνεις όνειρα…

(Ζει ο άνθρωπος δίχως όνειρα, πώς να ζήσει, δεν ζει!)

Τί όνειρα όμως να κάνεις με ένα χαρτονόμισμα των 500 ευρώ; – Έχουν τρύπα τα χαρτονομίσματα των 500 ευρώ; Δεν έχουν!

[ Γράφω κι’ άλλα μα δε βαριέσαι… Κάτι σκόρπια, έτσι όπως σταματά το βλέμμα μου: ]

Με πεντακοσάρικο δεν πας ν’ αγοράσεις ψωμί, ούτε βιβλία… Καλά το λέω κωλόχαρτο!

Ο φίλος μου ο Μέγκλης, που έδωσε πέρυσι μέσα σε δυο μέρες 800 και 300 ευρώ, σχεδόν δηλ. όλο του τον μισθό για βιβλία, (ΣΗΜ.: αναφέρομαι στην «τρύπα» του Μπασιάκ, το βιβλιοπωλείο μας στην Αμαλιάδα – ο Μέγκλης, φίλος, φυσικός το επάγγελμα και πιανίστας, τρελλάρας, ανηψιός ειρήσθω εν παρόδω του Μήτσου Αλεξανδρόπουλου… Περισσότερα για την «τρύπα» μας ΕΔΩ) ο άνθρωπος μας μέτρησε φτύνοντάς τα πρώτα φυσικά πενηντάρικα, ούτε καν κατοστάρικα ή άντε νάτανε ένα κατοστάρικο.

Έχω καιρό να τον δω, πόσο νάναι άραγε σήμερα ο μισθός του μετά τις νέες περικοπές;

Πολλοί απ’ τους παλιούς πελάτες της «τρύπας» ζήτημα είναι αν παίρνουν 500 ευρώ μισθό. 470 (ολογράφως: τετρακόσια εβδομήντα!) μου είπε η άλλη – και προφανώς δεν τα παίρνει σε πεντακοσάρικα… κλπ. κλπ. κλπ.

Τραγούδι: On the Sunny Side of the Street, σε α’ εκτέλεση από τον Ρίτσμαν κι’ άλλη μια, της ίδιας εποχής, που μ’ αρέ πολύ, από τον Τεντ Λιούις…

(“If I never have a cent, I’ll be rich as Rockefeller…”)

(*) Η ζωγραφιά είναι βεβαίως του Γιοκούς, Μεγάλα κέφια ή κάπως έτσι το τιτλοφορεί. Μολύβια, ακρυλικά κ.ά., η γνωστή μεικτή τεχνική του, σε μπλοκάκι σημειώσεων.

Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι πρόκειται για την Σοφία Λώρεν.

Λάθος! Το κορίτσι είναι.

Τα μπλουζ του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου

- Τρία γκαγκάν σινεφίλ σημειώματα στο facebook, Φλεβάρης ’19 -

1

Χτες βράδυ είχαμε μια ωραία κουβεντούλα εδώ στο φουμπού, στο τσαρδί του Μπιλ, περί ΝΕΚ, που απ’ ό,τι είδα συνεχίζονταν και το πρωΐ με αμείωτο ενδιαφέρον.

Είναι γνωστό ότι ο κινηματογράφος διεθνώς εκχολυγουντίζεται με ραγδαίους ρυθμούς, – στην Ελλάδα πρώτοι και καλύτεροι φυσικά!

(«Βρέχει ραβδαίως!» που λέει κάπου ένας συμπαθής αγράμματος ήρωας του Παπαδιαμάντη...)

Σμαραγδής και τσέλιγκες, μάγκες μου.

Εγώ θα πω: και Λάνθιμος.

Ώπα! Σιγά τα ωά!

Κι’ όμως έχουμε μια σπουδαία κινηματογραφία εδώ στην Ελλάδα, για την οποία θα έπρεπε να είμαστε περήφανοι ως έλληνες και ως σινεφίλ...

Εμείς στην κουβεντούλα μας αναφερθήκαμε στο 0,2-0,5% αυτής της σπουδαίας κινηματογραφίας.

Μιλάμε για ταινίες μπορεί και βραβευμένες αλλά κι’ άλλες, υπόγειες, χαμηλού κόστους, καλτ, πειραματικές, αριστουργήματα μάλλον άγνωστα στο ευρύ κοινό (όπως π.χ. ο Ηλεκτρικός Άγγελος τον οποίο ανέφερε ένας φίλος, δεν θυμάμαι το όνομά του αυτή τη στιγμή...)

Το ευχάριστο είναι ότι αυτός ο κινηματογράφος έχει ακόμα πολλούς και – όχι να το παινευτούμε – αξιόλογους φίλους, που δεν τη βρίσκουμε ούτε με τα κλισέ ούτε με την γιαλατζί «πρόκληση» των πάσα λογής μόδιστρων της λεγόμενης 7ης τέχνης.

Το δυσάρεστο είναι ότι κερδάνε οι τσέλιγκες, προσώρας. Και κερδάνε, διότι δεν ξέρουν τί χάνουν! Διότι είναι άσχετοι με την ομορφιά!

2

Προτιμώ να ξαναδώ 10 φορές το Ζαμπρίσκι Πόϊντ, 9 φορές το Τεμρόκ, 8 φορές το Μόργκαν ο Τρελλός Εραστής, 7 φορές τα Κουρέλια τραγουδάνε ακόμα κλπ. κλπ. κλπ. – παρά να ξαναϋποστώ έστω κι’ ένα τρέϊλερ του Λάνθιμου.

Χίλιες φορές τα πειραματικά φιλμάκια φίλων!

Βάνω ένα στη τύχη...

1... του Τέου Ρόμβου

Μια ταινία μικρού μήκους γυρισμένη στο Παρίσι το 1969 σε σκηνοθεσία Τέου Ρόμβου. Παίζουν η Λευκή Μολφέση, ο Φρανσουά Γκαρνιέ και ο Τάκης Γιαννακόπουλος. Στην κάμερα ο Νίκος Θεοδοσίου. Στο μοντάζ βοήθησαν ο Κώστας Φέρρης και ο Δήμος Θέος.

3

Σκέφτηκα ένα νέο κινηματογραφικό βραβείο, μπορούμε να το ονομάσομε Κόκκινο Κότσυφα (ή Μαυροκόκκινο Πουλί, Red Blackbird τέλος πάντων στα ξένα…) το οποίο απονέμουμε σ’ όποιον κι’ ό,τι γουστάρουμε.

Απόψε βραβεύουμε τον πρόσφατα εκλιπόντα φίλο μας Χρήστο Ζυγομαλά, πρωταγωνιστή ούτως ειπείν στο πειραματικό αυτό ταινιάκι μικρού μήκους του ’86, του Γιάννη Παρασκευόπουλου: 27 λεπτά γεμάτα δράση και γέλιο, όνειρα, πιστολίδι, τρελλές πηλάλες... Κι’ ωραίο σάουντρακ.*

Το βίντεο μου το έστειλε η Μαριλίζ, η οποία συμμετείχε ως βοηθός σκηνοθέτου στο ταινιάκι, και την ευχαριστώ. Μας χάρισε μιαν απρόσμενη συγκίνηση.

( Γειά σου Μαριλιζάκι, σ’ ευχαριστώ πολύ !)

(*) Δεν ξέρω αν έχει αφαιρεθεί ο ήχος λόγω τίποτε πνευματικών δικαιωμάτων ή ευθύνεται μια βλάβη στο λάπτοπ, που ελπίζω να επιδιορθωθεί σύντομα, εγώ πάντως το παρακολούθησα ως βουβή κωμωδία. Μέχρι δακρύων γέλασα, τί να λέμε...

(ΥΓ. Υποσημείωση: όντως, μετά το ζενερίκ γιοκ ήχος…)

*

παραρτημα

Μερικές από τις ταινίες που θυμηθήκαμε το πρώτο βράδυ, παραλείποντας επίτηδες τις ασπρόμαυρες για να μη μπλέξουμε...

Τα Χρώματα της Ίριδος, η σκηνή με τον Κώστα Σφήκα, τον μυστήριο με την ομπρέλα οπού... 
(η συνέχεια επί της οθόνης)

Μανία, τρέϊλερ
(Ο Άρης ο Βαμπίρ της Πλατείας...)

Ηλεκτρικός Άγγελος, τρέϊλερ

Εξόριστος στην Κεντρική Λεωφόρο, απόσπασμα
(Υποσημείωση: Ο Ζερβός γενικώς δεν βλέπεται, αλλά αυτή η ταινία "λέει", και λέει πολλά, περισσότερα απ' ό,τι μας είπε ποτέ ο Σμαραγδής ή ο Λάνθιμος!)

Οι Τεμπέληδες της Εύφορης Κοιλάδας, απόσπασμα
("Ο αδελφός σας είναι μεγάλος καλλιτέχνης!" - πολύ μ' αρέσουν αυτά τα σύντομα μα καίρια περάσματα του Κώστα από τις ταινίες του ΝΕΚ...)

Πέφτουν οι σφαίρες σαν το χαλάζι κι' ο τραυματισμένος καλλιτέχνης αναστενάζει..., τρέϊλερ
(Η ταινία που μας άλλαξε τα φώτα, μας πήρε και στο λαιμό της κ.ο.κ.)

Κατάσταση Πολιορκίας

ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ «ΟΧΙ»:

ΜΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΣΤΑΘΕΙΑ ΚΙ’ ΑΓΑΠΗ

Νοσταλγώ την υπέροχη κείνη εβδομάδα του δημοψηφίσματος του ’15. – Οι τράπεζες κλειστές. Τα σούπερ μάρκετ μισοαδειανά. Η Ε.Ε. μας έτριζε τα δόντια, τα μ.μ.ε. οργίαζαν, σύννεφο η βλακεία και οι κινδυνολογίες. Στα παπάρια μας, δεν νογάγαμε χριστό! Οι παππούδες έπαιρναν φαλάγγι τους ρεπόρτερ των καναλιών μπροστά στα ΑΤΜ...

Άρπα κι’ αυτή τσογλάνι, με την μαγκούρα και σ’ απευθείας μετάδοση.

Κυκλοφορούσαμε δωρεάν με τα μέσα μαζικής μεταφοράς και χαμογελάγαμε ο ένας στον άλλον... Μόνο κάτι γρουσούζηδες δεν χαμογέλαγαν.

Δεν ξέραμε τί μας ξημερώνει το αύριο, αλλά ήταν ωραία.

Τσάϊ, βότκες και σαλάμι – τη ταρατσώναμε δίχως έλεος.

Βάζαμε και την πλάκα με τις ρούσικες ρομάντζες στο παλιό ηλεκτρόφωνο έτσι γι’ ατμόσφαιρα.

Βίντεο: Μια ρομάντζα της Φάϊνα Ρανιέβσκαγια

ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ

9  Ιουλίου 2015

1) Η αυθόρμητη διαδήλωση διαμαρτυρίας μετά το πέσιμο στη Βίλλα Αμαλίας είχε περισσότερο κόσμο και παλμό από τη σημερινή συγκέντρωση των λεγόμενων ευρωπαϊστών.

2) Τί ξεφτίλα: να βαστάς μια σημαία με το σύμβολο ενός νομίσματος απάνω, του ευρώ ας πούμε. Ξεφτίλα, φτου!

3) Δεν μου έχει λείψει καθόλου η ομαλότης, λέει η Μαριάνθη – κι’ εγώ μαζί της. Δεν θα μας τρελλάνουν οι λογικοί, εμείς θα τους τρελλάνουμε!

- Κλειστές τράπεζες, ανοιχτά καφενεία for ever! Και τα εργοστάσια στους εργάτες!

*

Ίκινι-μίκινι. Ανησυχίες μεταφυσικές δεν έχω εγώ, υπάρχει ζωή και μετά το ευρώ.

*

ΜΕΝΟΥΜΕ Ε.Σ.Σ.Δ.

Προτείνω: Οι δωρεάν μετακινήσεις με τα μέσα μαζικής μεταφοράς να συνεχιστούν και μετά το ξεπέρασμα της παρούσας κρίσης.

Είναι σαφώς πιο ευχάριστες για τους πολίτες, λιγότερο αγχώδεις.

Σήμερα, στο λεωφορείο, μολονότι είχα κέφια κι’ όλο έλεγα καλαμπούρια για τον πατερούλη Αλεξέϊ, λίγοι απ’ τους συνεπιβάτες γέλαγαν, οι περισσότεροι με αγριοκύτταζαν. Άκου νεαρέ, ο πατερούλης θα τη σκίσει την Οβρώπη!

(Ο «νεαρέ» είμαι εγώ! λολ!)

Με σκούνταγε η Μαριάνθη: φιρί-φιρί το πάω να με στείλουν εξορία σε κανένα... οροπέδιο!

Τραγούδι: Μαλλιά Σγουρά, ένα "κριμινάλ" παραδοσιακό ρούσικο, εδώ από τον Γούρι Μολφέση...

(*) Αυτό το τελευταίο περί "Οροπεδίων" αποτελεί προφανώς σπόντα για τον ευρωπαϊστή φίλο Κανελλόπουλο, με αγάπη πάντα.


Στη φωτογραφία πάνω: Στις διαδηλώσεις για το Όχι, λίγες μέρες πριν μας το γυρίσουν σε "ναι" οι χέστηδες του ΣΥΡΙΖΑ... Εμείς, βεβαίως, όποια κι’ αν είναι η ερώτηση η απάντηση είναι όχι!

ΑΡΓΑ

Γιατί – αναρωτιέται ο Κούντερα –

χάθηκε η ηδονή της βραδύτητας;

Α, πού πήγαν – λέει – οι παλιοί αργόσχολοι;

Πού είναι αυτοί οι φυγόπονοι ήρωες των λαϊκών τραγουδιών, αυτοί οι πλάνητες που χαζεύουν από μύλο σε μύλο

και κοιμούνται στο ύπαιθρο;

Άραγε χάθηκαν μαζί με τους χωματόδρομους, μαζί με τα λιβάδια και τα ξέφωτα, μαζί με τη φύση;

Μια τσέχικη παροιμία δίνει τον ορισμό της γλυκιάς απραξίας τους με μια μεταφορά: κυττάζουν τα παράθυρα του καλού Θεού.

Όποιος κυττάζει τα παράθυρα του καλού Θεού δεν βαριέται, είναι ευτυχής...

Πάω αργά –

ωσάν τον συγγραφέα της Βραδύτητας.

Κυττάζω στο καθρεφτάκι: πάντα το ίδιο αυτοκίνητο, που δεν μπορεί να με προσπεράσει εξαιτίας της αντίθετης κυκλοφορίας.

Είναι μια Πόρσε.

Πλάϊ στον οδηγό κάθεται μια γυναίκα.

Γιατί δεν της διηγείται κάτι αστείο;

Γιατί δεν ακουμπάει την παλάμη του στο γόνατό της;

Γιατί εκείνη δεν του χαϊδεύει τα μαλλιά;

Τουναντίον, απ' ό,τι καταλαβαίνω, μάλλον με βρίζουν που δεν τρέχω – κάτι τέτοιοι προκαλούν τα ατυχήματα στον δρόμο,

λένε...

Δείχνουν εκνευρισμένοι.

Δεν θάναι ερωτευμένοι, οι ερωτευμένοι δεν εκνευρίζονται. Ούτε βιάζονται.

Τέλος πάντων, βρίσκουν μια ευκαιρία, με προσπερνούν.

Αναπτύσσουν ταχύτητα.

Σε 15 δευτερόλεπτα έχουν χαθεί μπροστά μου.

Τρομερή επιτάχυνση η Πόρσε και άριστες προδιαγραφές ασφαλείας, πρέπει να το παραδεχθώ.

Δεν θα άλλαζα με τίποτα το σαραβαλάκι μου με μια Πόρσε.

(Μου είναι αδιάφορη κι’ η επιτάχυνση και η ασφάλεια, την ελευθερία και το πάσο μου θέλω εγώ).

Στο μεταξύ, στην Εθνική, σ’ ένα πάρκινγκ, ένας νέος έχει σταματήσει στην άκρη για να κατουρήσει.

Είναι απόλαυση να ξαλαφρώνεις στην Εθνική.

Στο Χόντα Κιβίκ τον περιμένουν η γυναίκα και το μωρό τους.

Η Πόρσε πέφτει πάνω τους

"with love"

όπως γράφουν οι μακελάρηδες στις βόμβες τους.

(Ίσως είδατε το βίντεο, φρικαλέο κι’ εξωφρενικό όσο κι’ ένας βομβαρδισμός).

Πάει η γυναίκα με το μωρό.

Βλήματα !

(Μάθαμε αργότερα πως την Πόρσε οδηγούσε ένας γόνος καλής οικογένειας κλπ. Λες και δεν το ξέραμε ή νομίζαμε πως είναι κάποιος δικός μας...)

Ε, βλήματα !  

Τι ξέρετε εσείς από παράθυρα του καλού Θεού, τι ξέρετε από κατούρημα στην Εθνική Οδό;

Γι’ αυτό είσαστε βλήματα.

Βίντεο: Το ατύχημα το οποίο μας ενέπνευσε, από μια λεγόμενη κάμερα ασφαλείας της Ε.Ο. Αθηνών-Λαμίας.

Σημειώσεις: Το σκίτσο απάνω είναι του Γίρζι Γίρασεκ, από το τσέχικο χιουμοριστικό περιοδικό "Plamen" της εποχής της Άνοιξης της Πράγας.

(Χρησιμοποιήθηκε μάλιστα κι' ως εξώφυλλο στο βιβλίο Η δύναμη της Άνοιξης, μτφ. Ρενέ Ψυρούκη, εκδ. Στιγμή, 1987, δρχ. 360)

Στο ποίημά μας, ο καλός Θεός να το κάνει ποίημα δηλαδή, χρησιμοποιήσαμε βεβαίως ατόφια αποσπάσματα του Κούντερα, από τη Βραδύτητά του... (μτφ. Σεραφείμ Βελέντζας, εκδ. Εστία, 2009)

Φωτογραφίες, διάφορες: βλήματα