Τα μεγάλα διλήμματα

Επί τέλους, εκλογές!

(Και τώρα... τί κάνουμε;)

 

Ψιλοάσχετο, το θυμήθηκα ενώ τοιχοκόλλαγα τις προεκλογικές αφίσσες...

Νέος ήμουν, ανηφόριζα την Πανεπιστημίου, βραδάκι, με σταματάνε οι μπάτσοι, με ψάχνουν, πάμε για μια εξακριβωσούλα στο Α.Τ. Κολωνακίου. Μεγαλεία! Εκεί την πέρασα όλη νύχτα. Όχι μόνος αλλά!
Κατά τα μεσάνυχτα μου φέραν να μου κάνει παρέα μια γριούλα. Πολύ την συμπάθησα. Είχε έρθει από την Κόνιτσα για την κηδεία της Φρειδερίκης... Περιφερόταν στους δρόμους σαν καμμιά αλήτισσα, την τσιμπήσανε το λοιπόν κι' αυτήνε οι κωλόμπατσοι. Καλά της κάνανε! Ειδάλλως μόνος μου θα την έβγαζα στα μπουντρούμια του Κολωνακίου.
Η καϋμένη, σε μια στιγμή κατουρήθηκε πάνω της.
Οι μπάτσοι της ξηγήθηκαν πολύ αγενώς, δεν τις σέβονται τις γριές.
(Ποτέ κανέναν δεν σέβονται).
Διαμαρτυρήθηκα εγώ...
Σκάσε εσύ κομμούνι!
Η γιαγιάκα με κύτταξε έντρομη.
Κομμούνι είσαι; μου κάνει σα μας άφισαν πάλι μονάχους μας οι μπάτσοι... Θάνατος στα κομμούνια, μου κάνει.
Θες να πεθάνω; της κάνω.
Όχι, εσύ να ζήσεις, είσαι καλός άνθρωπος...

Αναδιοργανωξεχαρβάλωση τώρα!

ANAΔIOPΓANΩΞEXAPBAΛΩΣH

Ο όρος, αν τον αντιγράφω σωστά, ανήκει σ’ έναν λαϊκό ο οποίος συμμετείχε σε κάποιο πηγαδάκι στην Ομόνοια το ’90-τόσο και το διέσωσε με το μαγνητοφωνάκι του ο Νταλούκας.*

Τα πηγαδάκια αποτελούν στοιχείο σημαντικό του λαϊκού πολιτισμού, και δη του λαϊκού πολιτικού πολιτισμού που λένε. Άγνωστοι μεταξύ τους εργατικοί, νεολαίοι, περίεργοι κλπ. στήνουν επιτόπου μια μίνι βουλή του δρόμου και του δίνουν να καταλάβει. Προφανώς πρυτανεύει η αντιπαράθεση και σύγκρουση απόψεων, που ενίοτε καταλήγει σε αιματηρή αντιπαράθεση, γροθοπατινάδα κλπ. Συνήθως όχι.

Φρονώ πως είναι λάθος η χρήση της έννοιας πηγαδάκι στις λεζάντες κάτι φωτογραφιών από την Βουλή με τρεις-τέσσερις εκειπέρα πολιτικάντηδες που χαριεντίζονται. Δεν είναι πηγαδάκια αυτά. Μαλακία είναι…

Εγώ αν ήμουν Πρωθυπουργός, έστω βουλευτής, ούτε που θα καταδεχόμουν να συμμετάσχω. Τέτοιες εικόνες προσβάλλουν την δημοκρατία μας. Αν ήμουν Πρωθυπουργός απλώς θα κουβάλαγα στην Βουλή των Ελλήνων τους φίλους μου τους Καννίβαλους και άλλα φρικιά, θα κουβάλαγα μαοϊκούς, τροτσκιστές, αναρχικούς, σιτουασιονιστές, και τους κνίτες φυσικά, εννοείται, να το κάνουμε αμφιθέατρο της Σορβόννης, εργάτες κι’ αγρότες και κινηματογραφιστές, να το κάνουμε καλοκαιρινό. Εγώ έτσι εννοώ την δημοκρατία – και σε όποιον αρέσει!

 

(*) Το άρθρο του Νταλούκα και το ηχητικό ντοκουμέντο: ΕΔΩ.

Μούζικα και τραγουδάκι, χορευτικό: ταγκό, Adios Muchachos, Αγκουστίν Μαγκαλντί.

Οι φωτογραφίες είναι πλάνα από το έξοχο φιλμάκι Μεγάλες νύχτες, μικρά πρωϊνά, για τον Μάη του '68.

Μαλλιάδες (β΄)

Με συγκινεί η εικών φερέλπιδων νέων οπού κωλοβαράνε στις πλατείες, στα γρασίδια ή και στα καφενεία, στα σκαλάκια ιδίως. Στη συγκεκριμένη φωτογραφία, που μας παρουσίασε η Θέκλα τις προάλλες, τραβηγμένη όπως η ίδια μας πληροφορεί από τον πλανόδιο φωτογράφο της πλατείας Συντάγματος, αρχές δεκ. ’70, διακρίνονται μεταξύ των άλλων μαλλιάδων ο Δουκάκης, ο Πολίτης κι’ ο Αλαχαδάμης (από το θρυλικό συγκρότημα Εξαδάχτυλος και οι τρεις), η Δέσποινα Γλέζου καθώς κι’ ο αδελφός Τηλέμαχος με την εφημερίδα στο χέρι.

Δεν ξέρω τί λένε, σαν τί δηλαδή μπορεί να ’χουν να πουν γι’ αυτά τα παιδιά κάποιοι φίλοι της ησυχίας, της τάξεως και της ασφαλείας.

Τέτοιες εικόνες πάντως με γιομίζουν εμένα αισιοδοξία για το μέλλον.

Εμείς, κατά τι νεότεροι, λίγα χρόνια αργότερα είχαμε τα σκαλιά του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου για να κωλοβαράμε. Δεν γνωρίζω αν υπάρχει ή διασώζεται παρόμοιο φωτογραφικό ντοκουμέντο.

Νομίζω ότι ο Μπαμπασάκης κάπου είχε δημοσιεύσει μια φωτό απ’ το Μουσείο, εκτός κι’ αν η ιδέα μου...

Πριν λίγα χρόνια, το ’15 θαρρώ, σε μια ανοιχτή ποιητική γιορτή στην Κλαυθμώνος σκοντάφτει πάνω μου ο Στάθης. Ίδιος, μόνο λίγο ασπρισμένος τρεις δεκαετίες μετά που είχαμε χαθεί.

Έλα ρε, θυμόταν και τ’ όνομά μου. Δεν κάναμε πολύ παρέα, τον είχα όμως μου λέει πολύ βοηθήσει τότες με τις σοφές συμβουλές μου πώς ν’ αποφύγει το στρατό...

– Υπηρέτησες εντέλει;

Τον ρωτάω.

– Τρελλός είσαι; Πήρα τρελλόχαρτο.

(Πολύ συγκινήθηκα!)

Τραγούδι: Almost cut my hair, Crosby, Stills, Nash & Young.

– Θα κουρευτούμε ποτέ; Τί λες κι’ εσύ ρε Στάθη;

– Τρελλός είσαι;

Σχόλιο:

Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης: Σκαλάκια! Ναι! με κονιάκ στην κωλότσεπη, πλακέ μπουκάλι, με Καρέλια Αγρινίου ή Σαντέ. Μέγκλα! Εκεί έμαθα από τον μακαρίτη Ζυγομαλά την Άγνωστη Επανάσταση του Βολίν, και από τον νυν ιατρό, τότε φοιτητή, Παναγιώτη Κ., το βιβλίο των καταστασιακών για τον Μάη (εκδ. Διεθνής Βιβλιοθήκη, αμφότερα). Και πολλά άλλα, ίσαμε χίλιες σελίδες μυθιστόρημα/ντοκιμαντέρ.

«Εκτός απ’ την κιθάρα υπάρχει κι’ ένα όργανο που το λεν τσατσάρα!»

                                            Έτσι συνήθιζε να με επιπλήττει ο καϋμένος ο γέρος μου.

Μαρκοπουλιάς

Πιότερο μ’ αρέσει η χαραυγή, το λέω, παρά το δείλι. Είτε έχω ξυπνήσει νωρίς αχάραγα είτε γυρνώντας από γερό ξενύχτι, την ώρα που χαράζει.

Μα ευχαρίστως ανταλλάσσω τρεις αυγές μ’ ένα σούρουπο σαν το αποψινό.

Να μου διαβάζει η Μαριάνθη το κεφάλαιο του Κώστα, του αγαθού πλην θεοπάλαβου καμαράντ του γέρου της στη Λεγεώνα των Ξένων, και στο φινάλε του κεφαλαίου να μην μπορώ να συγκρατήσω τα ζουμιά απ’ το μάτι μου το καλό, το στραβό...

(Κι’ ας ξέρω την ιστορία, κάτι μικρές διορθωσούλες έκανε στο χειρόγραφο μόνο, η ίδια βέβαια ισχυρίζεται πως είναι σημαντικές κι’ έτσι θα ’ναι κι’ ας μην τις αντελήφθην για να ’μαι ειλικρινής... Συγγραφείς! Καλοί παλαβοί κι’ αυτοί!)

Γιοκούς, Ο λεγεωνάριος.

("Το έγκλημά μου μ' έριξε στα ξένα..." -
πρόκειται για λογοκριμένο στίχο από την Αχάριστη του Τσιτσάνη,
ένα από τα πιο αγαπημένα τραγούδια του γέρο-Μαρκό).

Τραγούδι: Θα έβαζα τον Λεγεωνάριο της Πιάφ, μά τη Παναγία, αυτό θα έβαζα κι' ας μην, δεν μπορώ να πω πως είναι από τα αγαπημένα μου. Αλλά έπεσα κατά λάθος πάνω σε τούτο το έξοχο βίντεο του Ακκορντεονίστα.
Είμαι βέβαιος πως θα του άρεσε και του Μαρκό.

Για το βιβλίο που γράφει η Μαριάνθη και για τον γέρο της ως άνθρωπο και ως ήρωα μυθιστορηματικό, μικρή η διαφορά, έχω ξαναγράψει: ΕΔΩ: Ο μπάρμπα Ζωρζ.

Προδημοσιεύσεις είτε σπουδές διάφορες της ίδιας της Μαριάνθης στο μπλογκ της - ετικέτα: Μάρκο Μεσίνι.

Φωτό: Η Μαριάνθη στο γραφειάκι της. Σημειωτέον: το μενταγιόν που φοράει είναι το στρατιωτικό του γέρο-Μαρκό, από την Λεγεώνα, το λεγόμενο "του θανάτου"...

Ντουμάνια

ΥΠΕΡ ΚΑΠΝΟΥ

( σκόρπιες σημειώσεις )

Σκέφτομαι πόσα στιχάκια έχω γράψει σε πακέτα τσιγάρων, όπως άλλωστε πάμπολλοι συνάδελφοι σπουδαίοι – ο Καρούζος, ο Λειβαδίτης, ο Ρίτσος καταρχήν...

Ο Πητ ο Κουτρουμπούσης ζωγράφιζε κιόλας.

Το Υπουργείο Υγείας βλάπτει σοβαρά τις τέχνες.

  

Φωτογραφίες: Ζωγραφιές του Πάνου Κουτρουμπούση και σημειώσεις του Γιάννη Ρίτσου απάνω σε πακέτα τσιγάρων.

(Απάνω, το σκίτσο είναι Πικασσό: το Καφέ των 4 Γάτων, στέκι των μποέμηδων στη Βαρκελώνη το 1900)

Το τσιγάρο αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του μοντέρνου πνεύματος, του πνεύματος του εικοστού αιώνα.

Το καφενείο, 

τα τσιγάρα, 

ο μπατιροτουρισμός, 

η γραφομηχανή κ.τ.λ.

Τον Μάη του ’68 στα κατειλημμένα εργοστάσια υπήρχαν κούτες για συγκέντρωση τσιγάρων και άλλων απεργιακών ειδών πρώτης ανάγκης.

Δεν εννοούνται απεργιακές φρουρές ή συνελεύσεις χωρίς το απαραίτητο ντουμάνι.

Τα έχουμε πει, ξανά και ξανά. Δεν είναι τυχαία η επίθεση που δέχεται το τσιγάρο... Όλα τα ωραία βάλλονται. Βλέπω τα νέα πακέτα που επιβλήθηκαν από την Ε.Ε. της μεταμοντέρνας αντεπανάστασης... Αισθητική μηδέν! Φτου και ξανά, φτου!

Κύριος και κυρία Γκαγκάν, εν Δονούσα.

Βίντεο: Λόντρα. Χοτέλ. Τσιγάρα. Ντουμάνι. Τηλέφωνο, ντριν. Ωραία παρέα. Ένα από τα ωραιότερα ερωτικά τραγούδια των τελευταίων 50 χρόνων. Love Minus Zero/No Limits, Μπομπ Ντύλαν.

Η φλογέρα του Λογαρίδη

Επειδής ερωτήθην και μπορεί κι’ άλλοι να έχετε την απορία τί στο καλό εννοώ όταν λέγω «η φλογέρα του Λογαρίδη», απαντώ: εννοώ τη φλογέρα του Λογαρίδη.

Απολύτως τίποτε άλλο δεν εννοώ.

*

Φεϊσμπουκότσαρκες...

Λαμβάνω κατά καιρούς διάφορα "αιτήματα φιλίας" από διάφορες δεσποινίδες: 

Λένα

Νικόλ

Μπέρθα

κ.ά.

Χέλλο σινγκλ! – με λένε

και με προσκαλούν στο διαδικτυακό καμαράκι τους να δούμε λέει σέξυ φωτογραφίες και βίντεο πρόστυχα...

Γουστάρεις;

(Δεν χωρά καμμιά αμφιβολία βεβαίως πως τα βίντεο είναι ιοί, ηλεκτρονικοί ιοί... Πού τα παλιά καλά αφροδίσια!

Γραφικότης μηδέν...)

Χαθήκαν ρε οι παλιές καλές κοκότες

– Αγόρι, μου δίνεις την φωτιά σου;

– Ευχαρίστως δεσποινίς

– Δεσποινίς; Χα, χα, μεγάλη φαντασία έχεις αδερφάκι μου

(Είμαι πεπεισμένος: για όλα ευθύνεται η αντικαπνιστική εκστρατεία... Ξενέρωμα! Φτου!)

Έχω εδώ μπροστά μου το τελευταίο μου πακέτο Gitanes-άφιλτρα, που κάπνιζα μέχρι π’ αποσύρθηκαν από την ελληνική αγορά.

Πληροφορούμαι ότι η γαλλική κυβέρνηση από το ’16 κιόλας έχει εισηγηθεί την απόσυρσή τους και από την γαλλική αγορά. Αυτά είναι ντροπής πράματα, να το πω σε απλά γαλλικά. Είναι μια έκφανση της παρακμής του μοντέρνου ευρωπαϊκού πνεύματος.

(Μια αθλιότης! Η οποία βεβαίως συνοδεύεται από την εν γένει κακογουστιά της αντικαπνιστικής εκστρατείας κλπ. κλπ.)

Αν πεθάνω εγώ, θα πεθάνω από τον καϋμό μου, που δεν ξανακάπνισα τα αγαπημένα μου Gitanes. Κανέναν μην κατηγορήσετε για τον θάνατό μου, μόνο την γαλλική κυβέρνηση.

Μούζικα: Yves Simon, Τα μπλε Γκουλουάζ, ένας ύμνος στο μοντέρνο πνεύμα.

Ένα ωραίο λινκ, χρήσιμο οπωσδήποτε, περισσότερο όμως μάλλον νοσταλγικό για συμπατριώτες μου Αράπηδες θεριακλήδες: Τσιγάρα.

Ωραία ιδέα!

Λοιπόν, έχω

   μια ιδέα:

Βάζω τα σπίρτα,

       βάζεις τα τσιγάρα;

                                             Πίπης 

Ο Πίπης

Ροπήν προς αραπιέν κ.ά. ιστορίες

Όπου κι’ αν τα πίνετε αδέλφια, όποιος κερατάς κι' αν κυβερνάει,

μνημονεύετε Ριτσώνη

1

Κάποτε λοιπόν εκεί που τα κουτσοπίναμε, μετά από μια βραδυά ποιητική, γυρνάει ο Ριτσώνης και τί μου λέει.

Εσύ Θεόδωρε είσαι μποέμης εξωτερικού,

πώς λέμε ΚΚΕ εξ.

Εγώ είμαι μποέμης εσωτερικού!

Εγώ είμαι ρεμπέτης.

Εσύ είσαι άραψ, τσίγγανος! μου λέει.

(Σημ.: Τσίγγανος, όχι τσιγγάνος, έτσι ακριβώς μ’ έλεγε, δεν είναι λάθος ορθογραφικό. Ή μάλλον... είναι! Ο Μαέστρος ωραία τα ’λεγε – και τα ωραία εισίν ανορθόγραφα!)

"Στο Φάληρο που πλένεσαι..."
μια ζωγραφιά του Κώστα Ριτσώνη.

2

Είχε ιδεί κείνες τις μέρες μία φωτογραφία μου ο Ριτσώνης στα διαδίκτυα, οπού γραντζουνάω τη κιθαρίτσα. Πολύ του άρεζε. Δε μου λες, μου κάνει, αραπιέν την έχεις κουρντισμένη;

Αραπιέν, αλλά! Αφού το ξέρεις μ’ αρέσουνε τ’ αράπικα, τα μπλουζ!

Γέλασε ο μαέστρος.

Την Αυτοβιογραφία του Μάρκου την έχεις διαβάσει;

Και βέβαια, του κάνω.

Εκεί μέσα, μου κάνει, λέει και για το αραπιέν!

Δεν ξέρω αν γράφει ο Μάρκος για το «αραπιέν», τόχω φυλλομετρήσει κάμποσες φορές το βιβλίο έκτοτε χωρίς να καταφέρω να εντοπίσω το σχετικό χωρίο.

Τώρα σκέφτουμαι πως ίσως ο μπαγάσας μου ’ριξε το μανιτάρι ώστε ακριβώς να ανατρέξω ξανά και ξάνα στην περίφημη Αυτοβιογραφία του Μάρκου.

Δεν μπορώ να λέγουμαι ποιητής και να μην την ξέρω απόξω κι’ ανακατωτά.

(Ανακατωτά την ξέρω, απόξω δεν την ξέρω ακόμα!)

Είναι ένα βιβλίο εξίσου αν όχι ακόμη πιο σημαντικό κι’ απ’ το Χειρότερα κι’ από τα σκυλιά, του Μίνγκους!

"Περιπέτειες της ζωής"

"Χαρούμενες περιγραφές" 

3

Η πλάκα

Ποια είναι η πλάκα όμως!

Το ’φερε μια κουβέντα χθες, διαδικτυακή… στο facebook, πρωΐ-πρωΐ με τη δροσούλα…

Έγραφε ο Βασίλης ο Καμπούρης για κάτι δεκαοχτούρες στημένες λέει απάνω στο πεντάγραμμο των συρμάτων της δεής στις θέσεις ρε, λα, ρε. Α, του κάνω, σαν το κούρντισμα το κανονικό που λέμε του τζουρά! Κάτσε, μου κάνει ο Μπιλ, να αποφανθεί ο ειδικός: ο Νικόλας ο Σαολίν.

Κι’ ο ειδικός απεφάνθη:

Νικόλας Σαολίν  Χαχαχαχαα, όντως είναι ρε, λα, ρε. Μουργκάνα δεκαοκτούρα, και ρε καντίνι το άλλο το πουλάκι. Εκτός κι αν είναι ένα απ’ τα κουρδίσματα που έκανε τότε ο Μάρκος: αραμπιέν (ρε-σολ-σι) ή καραντουζένι (ρε-σολ-λα) ή το συριανό που είναι ρε-σολ-λα#. Και κάτι άλλο: Στο σπίτι του είχε όλο καρδερίνες, καναρίνια γαλιάντρες και άλλα, όταν έπιανε το μπουζούκι και έκανε ταξίμια τον ακούγανε και αυτά σολάρανε, υπάρχει και ηχητικό ντοκουμέντο…

Ωραίες κουβέντες! Μας ελύθη κι’ η απορία σχετικώς με το κούρντισμα – ουχί «αραπιέν» αλλά αραμπιέν.

Ο Νικόλας ο Σαολίν, σε μιαν άλλη, δικιά μας 

ποιητική βραδυά, στης Τζένης το ουζερί.

Βίντεο: «Ροπήν προς το απουσιάζειν...» - Μιλάει ο Μάρκος με το στόμα και με το μπουζουκάκι και μας εξηγεί τα κουρντίσματα. Δυο σπουδαία βίντεο οπού μας υπέδειξε ο Νικόλας ο Σαολίν.

Φωτό: η φωτογραφία μου με την κιθαρίτσα που λέγαμε κ.τ.λ.

1η ΜΑΗ

- Μια γκαγκάν διακήρυξη -

Όπως λέγει κι’ ο μπάρμπα Επίκουρας:

Κακόν ανάγκη αλλ’ ουδεμιά ανάγκη ζην μετά ανάγκης.

«50 ώρες τη βδομάδα για δυο πιάτα φασουλάδα λαδερή…»

Πολύ πάει!

(Στις μέρες μας βέβαια πολύ χειρότερα ακόμα τα πράγματα, τα ξέρετε σεις οι εργαζόμενοι καλύτεροι από μένα… ελαστικές σχέσεις, επισφάλεια κλπ. κλπ.)

Είμαι ρεαλιστής,

απαιτώ:

Δύο ώρες δουλειά τη βδομάδα

(κατά προτεραιότητα στην αποκομιδή απορριμμάτων και στα νοσοκομεία)

και ελεύθερη πρόσβαση σε όλα τα αγαθά!

Ο λιτός βίος χρειάζεται αφθονία.

Μάσες, ξάπλες, φούμες και τσιγγάνικα βιολιά για όλους!

Εργάζεσθαι κατά βούλησιν.

Απαιτώ:

Να γίνουν οι τράπεζες κήποι βοτανικοί.

Τα αστυνομικά τμήματα να γίνουν υπαίθρια αστεροσκοπεία.

Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο:

Κάτω η μισθωτή σκλαβιά

Κάτω η ατομική ιδιοκτησία

Κάτω στον Πειραιά στα Καμίνια (που λέγαν κι' οι παλιοί...)

Ζωή χαρισάμενη!

(Και αιώνια μνήμη, δόξα και τιμή στους νεκρούς μας).

Κλπ. κλπ.

( συνεχίστε εσείς )

Τραγούδι: Ο ύμνος της 1ης Μάη, του Πιέτρο Γκόρι
(βασισμένο στη γνωστή άρια από το Ναμπούκο).

Ζήτω η κόκκινη Πρωτομαγιά των εργατών

Ζήτω κι’ η πράσινη Πρωτομαγιά των γαϊδάροι

Τί θέμε τ’ αφεντικά

τυράννους κι’ εκμεταλλευτές στην ωραία μας την Γη;

Ας τους στείλουμε με χωρίς αλερετούρ στον Άρη!

 

«Και ο μήνας Μάης δεν θα ξανάρθει ποτέ από σήμερα ως το τέλος αυτού του κόσμου του θεάματος, δίχως να μας θυμηθούν».

Γκυ Ντεμπόρ

(*) Οι φωτογραφίες είναι βεβαίως από το Μάη 1968, κατειλημμένη Σορβόννη κλπ. Για την εικονογράφηση της διακήρυξης φρόντισε η σ. Γεωργία και την ευχαριστώ.